نیمه ی گمشده

سقراط براین باور است که در آن پگاه سبز وهم آلود که حضرت دوست انسان را آفرید ، روح او را همچون نیمه سیبی از وسط به دو نیم کرد وبه این دنیا فرستاد وبه همین دلیل است که انسانها در این دنیا به دنبال نیمه گمشده خود هستند .اما نیمه گمشده ما از آنجا که از اسمش هم پیداست نیمه گمشده ی ماست که با آن کامل می شویم ،نیمه گمشده ما میتواند انسانهای انگشت شماری باشد مثل پدر ،مادر،خواهروبرادر و....

حتی بعضی اوقات نیز دوستان ما میتوانند نقش نیمه گمشده را ایفا کنند، نیمه گمشده ما حتی میتواند یک آرزو یک کتاب یا یک نوشته باشد یا خاطره ای معطر وخلاصه هرچیزی که اتصال ما به او واو به ما حضور انسان را متعالی ولبریز از بودن سبز وشعفناک خدای گونه ی خویش نماید .

نیمه گمشده ی ما همان قلبهای ما هستند که بیرون از قلب ما می تپند.